عقاب فاتح قله های زندگی باش و مسافر صبور دشتهای بی کران آن .به درههای عمیق احساس خویش سفر کن که در آنجا کسی را جز خویشتن خود بازنمی یابی و لحضه ها را غنیمت شمار و آنها را بنیاد دنیایی کن و هرگز ناامیدوار از فراز صخره های سخت زندگی آینده را نظاره نکن. با ایمان به توان خویش از آن میانه راهی بگشا به دنیای زیبای فرداها و بدان که در امتداد هر راه که برمی گزینی همواره دشواری در کمین است که زندگی اگر نام آسانی داشت دیگر بر زمین، تلاش معنای خویش را از کف می داد و در آسمان، رنگین کمان.

انسان درست نقطه مقابل چیزی است که فکر می کند هست.زندگی فقط زمانی بر وفق مراد خواهد بود که ما تمامی آرمانها را دور بیندازیم.تمام آرمانها فقط یک عملکرد دارند:واقعیت تو را پنهان میکنند،برای همین است که ما به خلق آرمانهای زیبا ادامه میدهیم،نه اینکه ما واقعا به ان آرمانهای بزرگ علاقه داشته باشیم.علاقه واقعی ما پنهان کردن واقعیتهای زشت است.آرمانها به تو ( باید )میدهند.انسان هوشیار ابدا آرمان ندارد.

داشتن آرمانهای زیبا بسیار ساده است،اگر آنان را بشناسی.

آری اگر بدانی کیستی و چه می خواهی و چرا میخواهی و اگر ایمان بیاوری به خویشتن و توان آن بیابی که آرزوهای خود را فراچنگ آری،و نگرشی مومنانه به زندگانی را

پس می توانی که زندگی را از آن خویش کنی تنها اگر بخواهی.

رویا دیدن دوست خواب است و اختلال نیست.رویا تو را در خواب نگه میدارد،وگرنه در طول شب هزار و یک فرصت هست که بیدار شوی ولی رویا به تو توجیحی زیبا میدهد.مردم بسیاری هستند که می پندارند هشیار هستند،آنان هوشیار نیستند،عده ای میپندارند با تقوا هستند اما چنین نیست.مردمانی هستند که در باره خودشان هزار و یک فکر میکنند ولی آنان چنین نیستند،ا ین فقط رویاهای آنها است.این را به خاطر بسپار که ذهن میتواند هر چیزی را توجیح کند.ولی باید از توجیه کردن رویاها پرهیز کرد حتی اگر حقایق آزاردهنده باشند،بگذار آزار بدهند ولی در پشت یک افسانه پنهان نشو.

همه چیز گاه اگر کمی تیره مینماید......باز روشن می شود زود، تنها فراموش مکن این حقیقی است:بارانی باید،تا که رنگین کمانی برآید و لیموهایی ترش تا که شربتی گوارا فراهم شود و گاه روزهایی در زحمت تا که از ما،انسانهایی تواناتر بسازد.خورشید دوباره خواهد درخشید،زود خواهی دید.

آن باش که هستی و آن شو که توان بودنت هست.

مذهب يعنی رفتن به ژرفای بيشتر وجودت. مذهب روندی روشنفکرانه نیست، بلکه تجربه عمیق تر شدن در خویشتن خویش است.

در مذهب، علامت سئوال وجود ندارد، ولی فلسفه سرشار از علامت سئوال است. فلسفه يعنی پرسیدن و مذهب يعنی طلبیدن.

افکار مانند امواجی بر سطح آگاهی هستند و پرسش برای شناختن ژرفای است: می توانی بدنبال کردن امواج ادامه دهی، چيزی بدست نخواهی آورد. زندگی ات يک اتلاف کامل خواهد بود.

تفکر کردن يک جايگزين است، جايگزینی برای چيزی کاملن متفاوت ـ عميق تر شدن ـ تفکر کردن نيازمند استعداد است و عميق تر شدن تنها نياز به شجاعت دارد.

تفکر از روی ترس برمی خيزد و تنها تحول زمانی روی می دهد که تو تفکر کردن را رها کنی. اما مذهب تنها زمانی روی می دهد که شهامت کافی برای تنها بودن بدست آوری.

 

 

در درون هر یک از ما معبدی عطرآگین ،محرابی نورانی،سکوتی عمیق و سرشار از ناگفته ها انتظارمان را می کشد.سکوتی که اگر به آن برسیم و غرق آن گردیم خود به هر نفسی آواز عشق را خواهیم شنید و کسی هم که به کوشش آواز عشق رسیده باشد چشمانش جز زیبایی نخواهد دید و لبانش جز به تبسم گشوده نخواهد شد.

در درون هر یک از ما معبدی عطرآگین ، محرابی نورانی، سکوتی عمیق و سرشار از ناگفته ها انتظارمان را می کشد، سکوتی که اگر به آن برسیم و غرق آن گردیم خود به هر نفسی آواز عشق را خواهیم شنید و کسی هم که به کوشش آواز عشق رسیده باشد چشمانش هنز زیبایی نخواهد دید و لبانش جز به تبسم گشوده نخواهد شد.

 

ستایش می کنم احساس دوست داشتن را و می پرستم آنکه به دوست داشتن ایمان دارد.

کینه و بغض و حسد در دل من جایی ندارد، چون تنها اتاقکی که دل مرا ساخته عشق توست... خدایا